تفسير : و به درستى كه ذكر قرآن و وصف و صفات آن يا معنى آن ، در كتاب‌هاى پيشينيان نوشته شده است . يا ذكر پيغمبر و صفات او يا آنچه به آن دعوت مىفرمايد از توحيد و عدل و معاد و قصص انبيا ، در كتب پيشينيان نوشته شده ، پس البته حق و صدق باشد . ابن عباس نقل نموده كه مشركان مكّه شخصى را به نزد يهوديان مدينه فرستادند كه از آنها بپرسد در بارهء حضرت محمد صلى الله عليه و آله كه ادّعاى نبوّت مىكند چه مىگوييد ؟ ايشان گفتند : ما در تورات اسم و صفت او را خوانده‌ايم و در آن جا يافته‌ايم كه اكنون وقت بعثت اوست . پس آيهء 197 نازل شد . « 1 » [ لجاجت علماى يهود ] ( آيهء 197 ) ( أَوَ لَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَه‌ُو عُلَمؤُاْ بَنِى إِسْرَ ءِيلَ ) اعراب : أن يعلمه اسم « يكن » و « آية » خبر مقدم آن است . تفسير : آيا براى مشركان قريش اين نشانه بر آسمانى بودن قرآن ، يا نبوّت پيامبر نيست كه علماى بنى اسرائيل از قرآن و اوصاف آن يا پيغمبر و اوصاف او اطلاع دارند ، و گواهى آنها موجب يقين به آن است ؟ بعد از آن ، از رسوخ كفر و عناد و انكار معاندان خبر مىدهد : [ دليل عربى بودن قرآن ] ( آيات 198 و 199 ) ( وَ لَوْ نَزَّلْنهُ عَلَى بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ * فَقَرَأَه‌ُو عَلَيْهِم مَّا كَانُواْ بِه‌ِى مُؤْمِنِينَ ) لغت : الأعجمين در اصل « أعجميين » بوده ؛ زيرا جمع « أعجمى » است .

--> ( 1 ) . تفسير ابو الفتوح رازى ، ج 8 ، ص 363 چاپ كتاب‌فروشى اسلاميه .